Łowca blonynek

Irenę Home doprowadzała swoją cipką do szału każdego faceta. Ale nie tylko jej pipka decydowała o tym, że kobieta była prawdziwą bombą. By tego dowieść, wystarczyło wprowadzić właściwe pytania do komputera w policyjnej bazie danych… Mężczyzna wolno zbliżał się o Judy Howard. Gdy podniósł ręce, kobieta zobaczyła sznurek między jego palcami. Chciała krzyknąć, ale z przerażenia nie mogła wypowiedzieć ani słowa. Z jej ust wydobył się tylko zduszony pisk. „Nie…”, rzęziła. „Nie…” Mężczyzna błyskawicznie zarzucił pętlę na szyję kobiety. Głos jej przeobraził się w charczenie. W ataku paniki miotała rękami i nogami na wszystkie strony. Walka o życie wyzwoliła w niej pokłady energii, które zaskoczyły nawet mordercę. Ścisnął więc mocniej pętlę. Po chwili kobieta osłabła, a jej ciało zwiotczało. Błysnęło ostrze. Mężczyzna wprawnymi ruchami ciął ubranie blondynki. Później ściągnął z niej strzępy i złożył w całość obok ciała, jakby to był kombinezon. Później niespiesznie oddalił się z jej mieszkania, nawet nie dotykając denatki. Inspektor Jason Clark przyglądał się zdjęciom z miejsca zdarzenia. To morderstwo przypominało trzy inne zabójstwa. Ofiarami były każdorazowo młode, atrakcyjne blondynki. Wyglądało na to, że same otwierały drzwi swojemu oprawcy. W każdym przypadku morderca pozbawiał ofiary ubrań, tnąc je ostrym przedmiotem. Ale na żadnej z napastowanych kobiet nie dopuścił się czynności sexualnej. – Co też może dziać się w głowie osoby, która jest zdolna do takich rzeczy?! Clark odwrócił się do zadającej to pytanie dziewczyny. Była to Irenę Home, jego asystentka. Ładna, młoda dziewczyna, która pracowała z nim od roku, a od trzech miesięcy dzieliła z nim łóżko. Inspektor wzruszył ramionami: – Prawdopodobnie mamy tu do czynienia z osobą, która nienawidzi kobiet albo z jakimś sadystą. Wygląda na to, że ofiary zostały starannie wybrane. W takim przypadku nie mamy chyba innego wyjścia, jak liczyć na łut szczęścia, który pomoże w rozwiązaniu tej zagadki. – Może killer miał już kłopoty z prawem i znajdziemy jakieś dane w policyjnej kartotece? – myślała głośno Irenę. Inspektor protekcyjnie położył dłoń na jej ramieniu. – Tak długo, jak nie będziemy w stanie wprowadzić właściwych danych, tak długo komputer nie wyświetli nam nazwiska podejrzanego. Nawet wtedy, jeśli kiedyś byt przez nas notowany i w archiwum znajdują się jego dane. – Ale taka możliwość istnieje! – nie dawała za wygraną dziewczyna. Inspektor musiał jej przyznać rację. – Tak – powiedział. – Z pewnością. A potem podjął decyzję: – OK. Daję ci trzy dni na przetrząśnięcie bazy danych. Ani jednego więcej. Inaczej nie dasz mi spokoju tymi domysłami. A dzisiejsza noc należy do nas! Jason wsunął swój gruby członek w wilgotną cipkę Irenę i zaczął ją z przyjemnością posuwać. Gorące dreszcze przenikały jej ciało, gromadziły się w kroczu i powodowały gwałtowny upływ soków. Irene usłyszała mlaskanie własnej cipki i skoncentrowała się na doznawanej przyjemności, której dostarczał jej „grzmot” kochanka. Wydawało się jej, że krocze stanęło w ogniu lub też dziurka zmieniła się nagle w krater wulkanu. Dziewczyna rozłożyła szeroko nogi i, zadzierając je do góry, napięła mięśnie brzucha. Wagina policjantki zaczęła się kurczyć i rozwierać, zasysając członek coraz głębiej, a następnie starając się go z siebie wyrzucić. Jason Clark także był w siódmym niebie. Jego sztywny kutas podrygiwał, ale mimo zbliżającego się orgazmu, komisarz nadal wpychał go do samego dna szczeliny i wyciągał tak, że żołądź prawie całkowicie z niej wychodziła. Wtedy było słychać albo głośnie cmoknięcie, albo „pierdzenie’ wypychanego z cipy powietrza. Komisarz pruł dziewczynę z całych sił i zupełnie zatracił się w tym rypaniu. Dla niego liczyło się teraz jedynie wspaniałe uczucie wilgotnego i gorącego mięska, ściskającego podrygującego kutasa. Oboje przeżyli orgazm równocześnie. Wśród jęków i ekstatycznych okrzyków tarzali się na łóżku, ściskając się rękami i nogami. Po chwili ich ciała zaczęły się uspokajać, rumieniec powoli znikał, puls powracał do normy. Teraz jedyną oznaką sexu był pot na czole komisarza i zupełnie mokry członek, którego przed chwilą wyciągnął z cipki Irenę. Widać na nim było jeszcze parę kropel spermy. Clark wytarł je w pościel. Później kochankowie wzięli się w ramiona i tak zasnęli. Cztery nazwiska skreśliła, bo przestępcy byli już na tamtym świecie… „Notowani mordercy blondynek” – brzmiało pierwsze pytanie wprowadzone przez Irenę do pamięci komputera. Po dłuższej pracy maszyna wyświetliła 25 nazwisk. Cztery z nich policjantka od razu wykreśliła, gdyż przestępcy w tym czasie znaleźli się na tamtym świecie. Sześciu innych też nie brała pod uwagę, bo właśnie odsiadywali swoje wyroki. Pozostało więc piętnastu, którzy mogli mieć coś wspólnego z tymi morderstwami. Do poszukiwań zaangażowano 30 policjantów. Niestety, wrócili z pustymi rękami. Przy pytaniu „próba morderstwa na blondynkach” komputer wyświetlił dane 27 podejrzanych. Znów wysłano ekipę śledczą i znów gliniarze nie znaleźli nic podejrzanego. Później Irenę zagłębiła się w starsze akta spraw, których okoliczności choćby odrobinę przypominały i mogły mieć coś wspólnego z prowadzonym przypadkiem. Młoda śledcza czuła, że krok po kroku zbliża się do rozwiązania zagadki. Na razie jednak kręciła się w kółko. Do głowy przychodziły jej ciągle te same pytania. Za każdym razem wyciągała też te same wnioski. Wypita trzecia kawa nie pomagała. Irenę goniła resztkami sił i chciała iść do domu, gdy nagle w jej głowie jak błyskawica pojawiła się olśniewająca myśl. Do tej pory sądziła, że znajdzie mordercę, zakładając, że ten był notowany za podobne przestępstwo. A co, jeśli do tego czynu skłoniło go działanie jakiejś blondynki, która wyrządziła krzywdę oprawcy? Irenę Home podeszła do komputera i wprowadziła odpowiednie pytanie. Po chwili na ekranie pojawiło się jedno jedyne nazwisko. Pół godziny później otrzymała wiadomość, że przestępca został zatrzymany i na komisariacie przyznał się do winy. – Jak na to wpadłaś? – spytał Clark. – Szukałam faceta, który o mało nie został uduszony przez blondynkę nylonowym sznurem…